Boeing PB (Boeing Model 50) – łódź latająca zaprojektowana i zbudowana w zakładach Boeinga w 1925 na zamówienie Bureau of Aeronautics (dyrektoratu United States Navy ds. lotnictwa morskiego). Był to największy z dotychczas zbudowanych samolotów Boeinga. Powstał tylko jeden egzemplarz znany jako Boeing PB-1, w późniejszym czasie po zmianie silników został przemianowany na Boeing XPB-2.
Tło historyczne Samolot powstał na zamówienie United States Navy (USN) w związku z zapotrzebowaniem na łódź latającą o zasięgu około 2400 mil (prawie 3900 km) pozwalającym na odbycie lotu bez lądowania pomiędzy San Francisco a Hawajami (Pearl Harbor). Koncepcja samolotu powstała w należących do USN zakładach Naval Aircraft Factory, jego głównym projektantem był Isaac Laddon (który wcześniej zaprojektował między innymi samoloty Boeing GA-1 i GA-2), ale szczegółowe plany zostały opracowane przez inżynierów Boeinga. Samolot jest czasami określany jako powiększona wersja łodzi latającej NAF PN-7.
Opis konstrukcji Model 50 był dwupłatową, dwusilnikową łodzią latającą. W porównaniu z podobnymi samolotami z epoki, był konstrukcją bardzo czystą aerodynamicznie, w jej projektowaniu zastosowano szereg innowacji strukturalnych, które w późniejszym czasie były używane w innych samolotach Boeinga.