Mardaici (syryjski: ܡܪ̈ܕܝܐ, arabski: المردة/ al-Mardah, grecki: Μαρδαΐται) – nazwa ludów zamieszkujących wyżynne regiony południowej Azji Mniejszej, Izaurii, Syrii i Libanu. Pierwsza wzmianka o Mardaitach pojawia się w VII wieku.
Pochodzenie Ich pochodzenie jest kwestią sporną wśród uczonych. Istnieje na ten temat kilka teorii. Jedna z nich identyfikuje Mardaitów z ludem DjarādjimaCanard M., The Encyclopedia of Islam, Lejda, Londyn, 1965, który zamieszkiwał okolice łańcucha górskiego Amanus w Syrii i bagniste tereny na północ od Antiochii. Nazwa ludu wywodzi się od nazwy prowincji Gurgum w rejonie Germanicia lub od osady leżącej między Aleppo a Aleksandrettą, zwanej Djurdjūma, co znaczy „Bastion Djarādjima”. Nazwa ludu miała się zmienić z powodu tego, iż po arabskiej inwazji prowadzili oni wojnę partyzancką przeciwko muzułmanom a semickie słowo „maridaye” oznacza partyzanta lub bandytęde Boor C. (tłumaczenie i edycja), Theophanis Chronographia, Lipsk, 1883. Istnieje również teoria mówiąca, iż Mardaici mogli być ormiańskiego (Mardistan, nazwa regionu w historycznej Armenii) pochodzeniaHollingsworth P.A., The Oxford Dictionary of Byzantium 2, Nowy Jork, Oxford 1991. Inna wersja mówi o związkach z KurdamiThe Blackwell Dictionary of Eastern Christianity, Wydawnictwo Blackwell, 2001.