W zależności od rodzaju połączenia wybiera się albo tylko strefowy numer abonencki (w obrębie tej samej strefy numeracyjnej), albo numer kierunkowy poprzedzony odpowiednim prefiksem (w Polsce było to „0”) i opcjonalnym numerem operatora, a następnie numer abonencki (w innej strefie numeracyjnej).
Przykładem otwartego planu numeracji był plan obowiązujący w Polsce do 5 grudnia 2005 roku.
Zamknięty plan numeracji krajowej Zamknięty plan numeracji jest to plan, w którym w publicznej sieci telefonicznej, występuje tylko jeden poziom numeracji – numeracja krajowa. Na terenie całego kraju stosowana jest wyłącznie numeracja skryta. Stosowanie prefiksu krajowego nie jest konieczne, ale w wielu krajach został zachowany w okresie przejściowym albo na stałe ze względu na tradycję.
Cechą charakterystyczną zamkniętego planu numeracji krajowej jest jednolita długość wszystkich numerów telefonicznych danego typu usługi. Skutkiem tego użytkownik każdorazowo musi wybrać całość numeru krajowego, włącznie z wskaźnikiem strefy numeracyjnej, nawet gdy znajduje się w tej samej strefie.