Aluzje literackie i kulturowe w dziele Poemat jest pełen różnorodnych aluzji do świata kultury. Można je podzielić następująco: aluzje konkretne jawne, np. trawestacje: modlitw (np. „a światłość wiekuista niechaj płacze”, s. 397Numery stron odwołują się do pierwszego, wrocławskiego wydania z 1972.), parafrazy słów biblijnych (np. kazanie Chrystusa na górze, s. 169) ukryte, np. nawiązania do Biblii („wieża babel”, s. 144, „siedem trąb”, s. 192), w szczególności do Ewangelii, do Antygony Sofoklesa („polinik”, „sofokles”, s. 243, „kreon”, „antygona”, s. 320, 322), dzieł Szekspira, Juliusza Słowackiego, Saint-John Perse’a itp. aluzje do kodów literackich jawne: stylizacje na pieśń ludową, modlitwę, ukryte, np. nawiązania do mitów greckich, westernowych, legend o Romulusie i Remusie, Szymonie Słupniku, aluzje do świata malarstwa, np. Henriego Matisse’a (s. 122: „maluje matisse na mankiecie”), Bruegla (s. 142: „bruegele drugie i ślepe”), do obrazu Eugène’a Delacroix Wolność wiodąca lud na barykady (s. 313: „delacroix ściera przedwieczornym rękawem / barykady którymi zaparł paryż”), aluzje do muzyki: Michała Kleofasa Ogińskiego (s. 380), zespołu The Rolling Stones (s. 327), aluzje filozoficzne jawne: cytat z Heraklita: „panta rei” (s. 94), cytat z Henriego Bergsona: „élan vital” (s. 59), ukryte, np.