Cechy utworu Wymowa Neddy nacechowana jest humanitaryzmem i filantropią, jakie były obecne już w starszych utworach o tematyce wiejskiej powstających w XIX w. w romantycznej literaturze włoskiej, jak również znanej we Włoszech literaturze francuskiej. Bohaterka utworu jest uosobieniem cnoty: z pokorą znosi śmierć kolejnych bliskich osób, żadne tragiczne wydarzenie nie skłania jej do buntu. Nedda godzi się także z uciskiem ekonomicznym, bez szemrania zgadzając się na niską płacę czy pozbawianie dniówek z powodu złej pogody uniemożliwiającej pracę. Postawa ta jest zresztą powszechna u przedstawionych w dziele chłopów, którzy również obojętnie przyglądają się cudzym nieszczęściom. Narrator utworu wyraźnie przejawia współczucie dla bohaterki. Wędrującą nocą do domu Neddę opisuje jako kózkę czy biedną mrówkę, surowo ocenia proboszcza, który potępił dziewczynę za pozamałżeński związek. Podkreśla, że Nedda była piękna, a jedynie przez nędzę i ciężką pracę straciła naturalny wdzięk.