w listopadzie 1852 r. przeniósł je do kamienicy Zamoyskich przy tej samej ulicy pod numerem 67/69. Początkowo (tj. do 1853) posługiwał się fotografią na papierze (kalotypią)Wanda Mossakowska, Początki fotografii w Warszawie (1839-1863), t. I, Warszawa 1994, s. 192. Badaczka ta kwestionuje również powtarzaną informację, jakoby to Giwartowski miał jako pierwszy w Warszawie posługiwać się kalotypią (op. cit., s. 154, przyp. 536). i równolegle (do 1856) dagerotypiąWanda Mossakowska, Początki fotografii w Warszawie (1839-1863), t. I, Warszawa 1994, s. 192., a po powrocie z zagranicy w nowym zakładzie zaczął wykorzystywać technikę kolodionową. Wykonywał przede wszystkim portrety, zazwyczaj ręcznie kolorowane (zajmował się tym w okresie 1852-1855 Juliusz Kossak). Fotografował także dzieła sztuki i widoki „z natury”. W 1857 r. swoje prace pokazywał – obok dwóch innych fotografów, Karola Beyera i Grzegorza Sachowicza – na Wystawie Wyrobów Rękodzielniczych i Płodów Rolniczych.