Uznaje się, że odkrycie złoża miało podobną wagę jak wykazanie, że poszukiwania można prowadzić metodami geologii polowej.
Przebieg badań David referował publicznie na spotkaniach z mieszkańcami. Pozytywne opinie o tych prelekcjach dotarły do profesorów Uniwersytetu w Sydney (Archibald Liversidge i William Stephens), co odegrało ważną rolę w kolejnych latach.
Okres 1891–1914 thumb|240px|Atol Funafuti – zdjęcie satelitarne thumb|240px|Douglas Mawson, Alistair Mackay i Edgeworth David na południowym biegunie magnetycznym; 16 stycznia 1909 (fot. David) thumb|240px|Brytyjski okop w bitwie pod Sommą (lipiec 1916) W maju 1891 David zdecydował się podjąć starania o stanowisko w Uniwersytecie w Sydney. Początkowo był wykładowcą geologii i William Hilton Hovell lecturer in physical geography (od 1893 r. w budynku z nowym laboratorium i audytorium). W czasie pierwszej dekady pracy w tym charakterze zwrócił na siebie uwagę środowiska naukowego publikując wyniki badań wysp koralowych na Pacyfiku. W czerwcu 1897 r. zorganizował – korzystając z dotacji rządowej i pomocy prywatnego sponsora (Thomasa A. Stuarta) – ekspedycję do Funafuti. W skład ekipy wchodził inżynier – geolog-amator (George Sweet), żona Davida, dwóch studentów i grupa robotników.