W 1938 na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie obroniła pracę doktorską Niektóre właściwości roztworów gazu ziemnego w lekkich węglowodorach.
Przyczyniła się do osiągnięć naukowych i rozwoju Katedry Technologii Nafty i Gazów Ziemnych Politechniki (od okupacji w 1939 – Lwowskiego Instytutu Politechnicznego), będącej czołową jednostką naukową w Europie w swojej specjalności. W latach 1941–1944 pracowała jako chemik w fabryce farmaceutycznej „Laokoon” we Lwowie (jej mąż został zamordowany przez Niemców w lipcu 1941 wraz z innymi uczonymi lwowskimi). Nie przyjęła kierownictwa katedry we Lwowskim Instytucie Politechnicznym.
W 1945 została pracownikiem Instytutu Paliw Płynnych na Wydziale Politechnicznym Akademii Górniczej w Krakowie, a w maju 1945 habilitowała się na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach na podstawie pracy zatytułowanej Własności syntetyczne olejów smarowych i w tym samym roku została kierownikiem Katedry Technologii Nafty i Paliw Płynnych na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej.