Jan Józef Kraus (ur. 21 października 1894 w Strzałkowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana i Cecylii z Hejduków urodzony 21 października 1894 w Strzałkowie, w ówczesnym powiecie stryjskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W latach 1905–1909 uczył się w c. i k. Gimnazjum Wyższym w Wadowicach. Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego w Krakowie wstąpił do Legionów. Służył w II Brygadzie Legionów Polskich, w 3 i 4 pułku. 1 stycznia 1917 roku został mianowany chorążym w 4 pułku LegionówLista Starszeństwa Oficerów Legjonów Polskich, w dniu oddania Legjonów Polskich Wojsku Polskiemu, 12 kwietnia 1917, Warszawa 1917, str. 33.. Po kryzysie przysięgowym w armii austriackiej.
Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 12 pułku piechoty. Wojnę 1920 roku odbył w szeregach 101 Rezerwowego pułku piechoty.