Podczas II wojny światowej od przełomu lat 1939/1940 była związana ze ZWZ w Wilnie. Po okupacji Litwy przez Armię Czerwoną (15 czerwca 1940) została w lipcu 1940 aresztowana przez NKWD. Więziona na Łukiszkach do ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku. Od jesieni 1941 roku przebywała w Warszawie. Pracowała w Biurze Informacji i Propagandy Armii Krajowej, od 1943 roku działała w VII Oddziale Komendy Głównej AK. W czasie powstania warszawskiego opiekowała się rannymi na trasie Warszawa–Milanówek, od listopada do grudnia 1944 roku pracowała w V Oddziale KG AK.

Od jesieni 1945 roku przebywała na emigracji, mieszkała w Londynie. Była organizatorką i pierwszą prezeską Zjednoczenia Polek na emigracji (w 1946 roku), m.in. wspólnie z mężem współtworzyła Studium Polski Podziemnej, a ponadto w latach 1951–1959 prowadziła dom dla zasłużonych Polaków „Antokol” koło Londynu. W 1968 roku była kandydatką PPS do Rady Trzech.

Zmarła 5 września 1976 roku w Londynie. Po śmierci Wanda Pełczyńska została pochowana na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.