Od 1927 roku pracował jako główny referent propagandowy w Związku Rewizyjnym Spółdzielni Ukraińskich (RSUK) i od 1930 roku był redaktorem naczelnym jego organu prasowego „Hospodarśko-Kooperatywnyj Czasopys”.

Był członkiem władz Ukraińskiej Partii Narodowo-Demokratycznej, Proświty i towarzystwa „Silśkyj Hospodar” we Lwowie, od 1929 roku był członkiem Centralnego Komitetu Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO). W czasie V Zjazdu Ludowego UNDO w styczniu 1938 roku został wybrany na zastępcę sekretarza generalnego.

Reprezentował Ukraińców na międzynarodowych kongresach spółdzielców (m.in. w Sztokholmie), mniejszości narodowych (m.in. w Londynie i Genewie) oraz w Lidze Narodów. Był przedstawicielem Ukraińców na kongresach: VII Kongresie Mniejszości Narodowych w Genewie (1931), VIII Kongresie Mniejszości Narodowych (Wiedeń, 1932), IX Kongresie Mniejszości Narodowych w Genewie (1933), XII Kongresie Mniejszości Narodowych w Genewie (1936), XIV Kongresie Mniejszości Narodowych w Sztokholmie (1938).

Był również członkiem Rady Głównej Towarzystwa Ukraińskich Urzędników Prywatnych „Suprucha” i sekretarzem powołanego 25 lipca 1933 w związku z wielkim głodem na Ukrainie sowieckiej Ukraińskiego Społecznego Komitetu Pomocy Cierpiącej Ukrainie.