Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 roku uciekł do Lwowa, następnie do Brzeżan. Jesienią 1941 roku próbował organizować Biuro Informacji i Propagandy obszaru południowo-wschodniego ZWZ-AK. W 1941 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie uczestniczył w działalności konspiracyjnej w AK. Po upadku powstania warszawskiego został wywieziony do Ostrowa, następnie w październiku 1944 roku – do obozu jenieckiego w Stalag XI C Bergen w Dolnej Saksonii, następnie, w końcu 1944 roku – do Oflagu II D Gross-Born, a po ewakuacji obozu trafił do Stalagu X B Sandbostel k. Hanoweru, gdzie zmarł.
Bolesław Pochmarski ożenił się w lipcu 1939 roku ze Stefanią Skas, aktorką Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Nie miał dzieci.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1938) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Niepodległości (9 listopada 1931) „za pracę w dziale odzyskania niepodległości”. Złoty Krzyż Zasługi Złoty Wawrzyn Akademicki (4 listopada 1937) „za zasługi dla dobra literatury”.
Przypisy reprint Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1984
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Praca B. Pochmarskiego pt.