tymczasowo został szefem wydziału batalionu drogowego w 72 zarządzie budowlanym. Późnym latem 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. W końcu grudnia tego roku przeniesiono go do obozu w Lichterfelde pod Berlinem, gdzie wespół z gen. Dmitrijem J. Zakutnym opracowywał dla Niemców plany przerwania sowieckich rejonów umocnionych. Na pocz. marca 1942 r. osadzono go w obozie podporządkowanym Ministerstwu ds. Okupowanych Terytoriów Wschodnich, skąd trafił do obozu dla propagandystów ukraińskich. Od pocz. 1943 r. przechodził szkolenie propagandowe w obozie w Wustrau. Wiosną 1944 r. wszedł w skład Głównego Zarządu Wojsk Kozackich, otrzymując stopień starsziny wojskowego. W lutym 1945 r. wraz z członkami Zarządu wyjechał do Północnych Włoch, gdzie w rejonie Tolmezzo przyłączył się do Kozackiego Stanu. Od marca tego roku znajdował się w rezerwie oficerskiej sztabu. 8 maja wraz z resztą Kozaków poddał się Brytyjczykom. Pod koniec maja został wydany Sowietom. Wiadomo, że został osądzony przez trybunał wojskowy, ale jego dalsze losy są nieznane.
Bibliografia Kirył M. Aleksandrow, Офицерский корпус армии генерала – лейтенанта А. А. Власова, 1944 – 1945, 2001
Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Nieznana data śmierci