Następnie dowodził batalionem, a potem pułkiem kawalerii. W sierpniu 1927 r. objął funkcję zastępcy szefa sztabu 61 Pułku Kawalerii 1 Samodzielnej Brygady Kawalerii. W styczniu 1933 r. został zastępcą szefa sektora zaopatrzenia materialnego sztabu Samodzielnego Korpusu Wojsk Kolejowych. W październiku 1934 r. mianowano go szefem zaopatrzenia sztabu korpusu. W 1936 r. awansował do stopnia intendenta 3 rangi. W tym samym roku odszedł do rezerwy. Podjął pracę w karaczarowskich zakładach mechanicznych. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r. został zmobilizowany. Od lipca 1942 r. w stopniu kapitana sprawował funkcję zastępcy szefa zaopatrzenia materiałowego 500 szpitala polowego. Pod koniec lipca tego roku w rejonie Rżewa dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. Na pocz. stycznia 1943 r. podjął kolaborację z Niemcami. Pod koniec lutego tego roku ukończył kursy propagandowe w obozie w Wullheide, zaś w kwietniu szkołę propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Objął dowództwo kompanii szkoleniowej. Latem 1943 r. otrzymał stopień majora. Prowadził zajęcia w szkole. Od pocz. września dowodził ochroną osobistą gen. Andrieja A. Własowa. W październiku 1944 r. wszedł w skład komitetu organizacyjnego zjazdu Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR).