W kadencji tej pracował w komisjach zdrowia publicznego i opieki społecznej oraz oświatowej.
14 lipca 1939 roku został awansowany do stopnia kapitana rezerwy. Po 1945 pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był m.in. ministrem spraw wewnętrznych (kierownikiem do 8 września 1959 roku i ministrem od 8 września 1959 roku) w drugim rządzie RP Antoniego Pająka na uchodźstwie. mały|Inskrypcja nagrobna upamiętniająca ministra Pomianowskiego. Zmarł w Londynie, a jego prochy zostały sprowadzone do Polski i pochowane na cmentarzu parafialnym w Górze Świętej Małgorzaty (grób nr 67).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1963) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1956) Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych – dwukrotnie Medal Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi (22 kwietnia 1938). „za zasługi na polu pracy społecznej w Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny”. Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka „Za wierną służbę” mały|Grób Stanisława Pomianowskiego na cmentarzu w Górze Świętej Małgorzaty.austriackie odznaczenia wojskowe.
Życie prywatne Był synem Bronisława i Jadwigi z domu Olbrych. Ożenił się z Marią (Marianną?) Pniewską, z którą miał trzech synów: Bogdana (ur. w 1924), Jerzego (ur. w 1927) i Tomasza (ur.