W tym czasie osada zmieniła swoje funkcje, nabierając cech osady targowej i stanowiąc zalążkiem organizmu miejskiego.

Jedynym reliktem średniowiecznej zabudowy Starego Miasta jest kościół św. Wacława. Dokładna data budowy kościoła nie jest znana. Wysuwano hipotezę, że pierwotny kościół mógł pochodzić nawet z XI wieku, aczkolwiek hipoteza ta nie została potwierdzona. Przyjmuje się, że część prezbiterialna świątyni powstała w XIII wieku. Również od XIII w. dokonywano pochówków na przykościelnym cmentarzu (możliwe jednak, że najstarsze pochówki pochodzą z XII wieku). Pochówki były dokonywane aż do roku 1797.

Przed schyłkiem XIII w. Stary Radom uzyskał prawa średzkie. W połowie XIV wieku centrum osadnicze Radomia przeniosło się ze Starego Miasta na obszar nazywany dziś Miastem Kazimierzowskim, zaś Stare Miasto straciło na znaczeniu, stając się osadą o charakterze rolniczym. Po lokacji Nowego Radomia również kościół św. Wacława stracił na znaczeniu, zachował jednak status kościoła parafialnego.

W 1802 niszczejący kościół św. Wacława przekształcono w magazyn dla wojska austriackiego.

Przypisy

Bibliografia

Jerzy Sekulski Encyklopedia Radomia Wydawnictwo Naukowe Instytutu Technologii Eksploatacji - Państwowy Instytut Badawczy Radom 2009

Kategoria:Osiedla Radomia