Kandyd Izauryjczyk ( – Kandidos Isauros; ur. V w. n.e., zm. VI w. n.e.) – grecki historyk późnego antyku, pochodzący z Izaurii. Był chrześcijaninem. Znany jest jedynie z Biblioteki (Kodeks 79) Focjusza oraz Księgi Suda (hasło χειρίζω – cheirizo). Pełnił urząd sekretarza prefekta.
Dzieło Dzieło Kandyda HistorieLiczba mnoga. składało się z trzech ksiąg i obejmowało dzieje cesarstwa wschodniego i zachodniego w okresie od 457 do 491 rokuTadeusz Sinko, Zarys historii literatury greckiej. T. II, s. 807.. Rozpoczyna od proklamacji cesarza Leona I Makellesa, a kończy na proklamacji Anastazjusza. Styl autora – według Focjusza – był nieodpowiedni dla dzieł historycznych: zawierał zbyt dużo innowacji składniowych, w nazbyt patetycznym i poetyckim tonie.
Treść Księga pierwsza omawia dojście do władzy Leona, pożar w Konstantynopolu, a także potwierdzenie przymierza z Izauryjczykami. W wyniku knowań ze strony syna Aspara, Ardabura, doszło do egzekucji Aspara oraz jego synówFocjusz, Biblioteka, Kodeks 79.[55b].. Po śmierci Leona cesarskiej koronacji dostąpił Zenon. Kandyd przedstawia genealogię Izaurów, opowiada o ich rzezi w Konstantynopolu. Podaje, że Zenon porzucił tron i uciekł wraz z rodziną.