Nagłe natarcie połączonych hufców antiocheńskich i edessańskich kompletnie zaskoczyło muzułmanów. Łacinnicy wypadli spomiędzy drzew i w mgnieniu oka zaatakowali na wpół gotowy obóz. W wojsku tureckim zapanował zamęt. Ibn Bursuk daremnie usiłował zapobiec rozsypce swoich wojowników, a w pewnej chwili omal sam nie dostał się do niewoli. Wycofał się z kilkuset jeźdźcami na grzbiet Tall Danisu, skąd odpierał kolejne ataki łacinników. Gdy sytuacja stała się beznadziejna, wydostał się z pola bitwy i pogalopował na wschód. Jednak jego oddziały wciąż jeszcze walczyły. Emirowi Sindżaru Tamirakowi wiodło się z początku lepiej, odrzucił bowiem atak prawego skrzydła łacinników. Lecz kiedy przybył Gwidon Fresnel, senior Harencu, ze świeżymi posiłkami, wojownicy sindżarscy znaleźli się w kotle i tylko niektórym jeźdźcom udało się uciec. Z nastaniem nocy, niedobitki armii muzułmańskiej pędziły w nieładzie w kierunku Al-DżaziryOpisy bitwy znaleźć można w: Fulcher z Chartres, II, LIV, 1-6, s. 586-590; Albert z Akwizgranu, XII, 19, s. 701; Walter Kanclerz, I, 6-7, s. 92-96; Al-Azimi, s. 509;