Antoni Snopczyński (ur. 11 maja 1896 w Jasieńcu, zm. 5 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski murarz, działacz rzemieślniczy i kombatancki, poseł na Sejm II, III i IV kadencji w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Uczył się w Warszawie i uzyskał zawód technika budowlanego. Później został cechowym mistrzem murarskim.
W czasie I wojny światowej służył od 1915 roku jako oficer w armii rosyjskiej. Po 1917 roku przyłączył się do Związku Wojskowych Polaków, w końcu grudnia 1917 roku brał udział w opanowaniu twierdzy i miasta Bobrujska. Służył w I Korpusie Wschodnim.
W latach 1918–1919 uczył się na Kursie Wyższej Administracji Państwa przy Uniwersytecie Warszawskim. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Wstąpił wtedy do Wojska Polskiego, został zdemobilizowany w listopadzie 1921 roku jako inwalida.
W dwudziestoleciu międzywojennym działał w organizacjach rzemieślniczych i inwalidzkich. Był m.in.: prezesem Rady Związkowej Kupców Tytoniowych (1926–1929), prezesem Rady Głównej Związku Inwalidów Wojennych RP (1929–1930), członkiem prezydium Rady Naczelnej Rzemiosła Polskiego, Rady Izb Rzemieślniczych RP, a następnie Związku Izb Rzemieślniczych. W 1933 roku został prezesem zarządu tego związku. Od 1930 roku był prezesem Izby Rzemieślniczej w Warszawie.