Jeszcze przed wybuchem rewolucji listopadowej w Niemczech w 1918 roku został wysiany do Doniecka, gdzie kierował transportem mając pod swoją pieczą linię kolejową Charków-Taganrog.
Do Poznania, gdzie zamieszkał w 1917 roku, powrócił jeszcze przed wybuchem powstania wielkopolskiego. W listopadzie 1918 roku czynnie uczestniczył w ruchu polskim dążącym do przejęcia władzy w byłym zaborze pruskim. 6 grudnia 1918 roku został szefem Wydziału Bezpieczeństwa Publicznego Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu. Należał do głównych organizatorów Straży Ludowej w Wielkopolsce, formacji o charakterze porządkowo-policyjnym. Aktywnie uczestniczył w organizowaniu odsieczy dla oblężonego przez Ukraińców Lwowa.
28 grudnia 1918 roku stanął na czele polsko-niemieckiej Komendy Miasta Poznania i przez kilka dni faktycznie kierował wojskiem wielkopolskim. Po likwidacji tej Komendy w początkach 1919 roku został przewodniczącym Komisji Likwidacyjnej wszystkich nieliniowych instytucji, zakładów i składów, pozostałych po wojskach niemieckich.
W połowie stycznia 1919 roku nowo mianowany głównodowodzący Polskich Sił Zbrojnych byłego zaboru pruskiego gen.