Nie uczestniczył w kampanii wrześniowej. Przedostał się – jako uchodźca – do Rumunii, gdzie organizował życie polskiej emigracji. W 1942 roku kierował eksperymentalną plantacją ryżu o powierzchni 50 ha w Portareşti (w okręgu Vâlcea).
Wrócił do Polski w 1947 roku i rozpoczął działalność na rzecz aklimatyzacji uprawy ryżu w tutejszych warunkach. W 1948 roku został zatrudniony w Państwowym Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, po jego rozwiązaniu – w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin. Opublikował w 1952 roku książkę pt. Uprawa ryżu. W 1955 roku, po uzyskaniu stopnia inżyniera-rolnika, został etatowym asystentem w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Gdy okazało się, że uprawa ryżu jest w polskich warunkach nieekonomiczna, Sobczyk przeszedł na emeryturę w 1958 roku i zamieszkał w Warszawie.
Był członkiem ZSL.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1924) Złoty Krzyż Zasługi
Życie rodzinne Urodził się w rodzinie chłopskiej, był synem Wojciecha (zm. 1912) i Cecylii z domu Ziętal. Ożenił się z Katarzyną Wiewiór, z którą miał troje dzieci: Tadeusza – rolnika, Jerzego (ur.