thumb|left|Anatolia w roku 1097, w przeddzień I wyprawy krzyżowej. Sułtanat Rumu w części centralnej i zachodniej, Daniszmendydzi na północnym wschodzie i Armenia Mała na południowym zachodzie Osiedlający się w Anatolii po bitwie pod Manzikertem Turkmeni byli prowadzeni przez cały szereg różnych wodzów plemiennych, z których część założyła eponimiczne dynastie, tak jak w przypadku najsłynniejszego z nich, Daniszmenda (zm. 1104), protoplasty Daniszmendydów. Rola Seldżukidów w tym okresie jest niejasna. Pierwsze wiarygodne źródło, które przekazuje nam jakieś informacje na temat aktywności Sulajmana (1081 – 1086), osoby tradycyjnie uważanej za założyciela Sułtanatu Rumu, pochodzi z roku 1074, kiedy to grupa syryjskich Turkmenów miała go wezwać do objęcia nad nimi przywództwa. Sulajman był synem Kutulmisza (zm. 1064), który niegdyś rzucił wyzwanie samemu Alp Arslanowi, co ostatecznie przypłacił życiem. Turkmeni widzieli w Sulajmanie swojego potencjalnego przywódcę bez wątpienia ze względu na prestiż jego rodu. W Syrii czterej synowie Kutulmisza w 1075 zostali pokonani przez miejscowego przywódcę Turkmenów Atsyza, jednak Sulajmanowi udało się uciec do Anatolii wraz ze swoim bratem Mansurem. W 1078 znajdujemy go w Nicei (tur.