W 1107 Kilidż Arslan zajął Mosul, rzucając tym samym wyzwanie Mohammadowi Taparowi (1105 – 1118), jednak jeszcze w tym samym roku zginął w bitwie nad rzeką Chabur.
thumb|Bizancjum (fiolet) i Sułtanat Rumu (zieleń) około roku 1170 Daniszmendydzi stali się teraz największą potęgą w Anatolii, a sułtanat został zredukowany do niewielkiego okręgu wokół Konyi, znajdującego się pod ich protektoratem. Na szczęście dla Rumu musieli oni także walczyċ z Bizancjum, które w latach 30. XII wieku przeszło do ofensywy. Ponadto po śmierci właściwego założyciela ich państwa, Kumusztakina (1104 – 1134), Daniszmendydzi stopniowo zaczęli pogrążaċ się w coraz głębszej anarchii. Ostatnie kilkanaście lat panowania Masuda (1116 – 1156), który doszedł do władzy dzięki pomocy Daniszmendydów, to ciągła ekspansja ich kosztem. O rosnącej sile anatolijskich Seldżuków świadczy nieudana próba zdobycia Konyi przez Manuela Komnena (1143 – 1180) w 1146 i pokonanie wojsk II krucjaty w drugiej bitwie pod Doryleum w 1147. Politykę ekspansji kosztem Daniszmendydów kontynuował syn Masuda, Kilidż Arslan II (1156 – 1192), który by zapewnić sobie spokój ze strony Bizancjum w 1161 formalnie uznał zwierzchność Manuela.