Wileński Okręg Wojskowy (ros. Виленский военный округ) – jeden z okręgów wojskowych Imperium Rosyjskiego.
Utworzenia Utworzony 6 lipca 1862 w ramach reform wojskowych Dmitrija Milutina. Zazwyczaj głównodowodzący wojskami okręgu był generał-gubernatorem litewskim (tj. wileńskim, kowieńskim i grodzieńskim), aż do 1 lipca 1912, kiedy zniesiono generał-gubernatorstwo litewskie.
Charakterystyka Wileński Okręg Wojskowy obejmował gubernie: kowieńską, wileńską, grodzieńską (od 1893 – twierdza brzeska, od 1907 – wszystkie powiaty (ujezdy) guberni, oprócz grodzieńskiego i słonimskiego), gubernię inflancką, kurlandzką (w l. 1862–1864, i po 1870), mińską, mohylewską, mińską, witebską (od 1910), bez powiatów lucyńskiego, newelskiego i siebieskiego, gubernię suwalską (od 1875) oraz powiat szczuczyński guberni łomżyńskiej. thumb|280px|Mapa rosyjskich okręgów wojskowych w 1913 r. – kolorem jasnooliwkowym zaznaczono Wileński OW. Wileński Okręg Wojskowy obejmował obszar 44 499,43 km², zamieszkany przez 13 600 000 osób (gęstość zaludnienia 2279 osób na milę kwadratową). Okręg graniczył na lądzię z Prusami (od 1871 Cesarstwem Niemieckim) na długości 400,05 km, granica morska (wybrzeże Bałtyku) wynosiła 640,08 km.