Generał-gubernatorstwo litewskie (inaczej generał-gubernatorstwo wileńskie, kowieńskie i grodzieńskie) – generał-gubernatorstwo Imperium Rosyjskiego, istniejące od 30 października 1794 do 1 lipca 1912.
Siedziba władz generał-gubernatorstwa znajdowała się w Wilnie, w jego skład zasadniczo wchodziły trzy gubernie: wileńska (przejściowo litewska), kowieńska, grodzieńska (wcześniej słonimska). Generał-gubernatorstwo litewskie wraz z guberniami: mińską, mohylewską i witebską tworzyło Kraj Północno-Zachodni, część Kraju Zachodniego, zwanego przez Polaków ziemiami zabranymi.
Generał-gubernatorzy Generał-gubernatorzy litewscy (generał-gubernatorzy wileńscy; generał-gubernatorzy wileńscy, kowieńscy i grodzieńscy): 1794-1798 – Nikołaj Repnin (Николай Васильевич Репнин) 1798-1799 – Borys de Lacy (Борис Петрович Де-Ласси) 1799 – Iwan Goricz (Иван Петрович Горич) 1799-1801 – Michaił Kutuzow (Михаил Илларионович Кутузов) 1801–1806 – Leontij Bennigsen (Леонтий Леонтьевич Бенигсен) 1806-1809 – Aleksander Rimski-Korsakow (Александр Михайлович Римский-Корсаков) 1809-1812 – Michaił Kutuzow, ponownie 1812-1830 – Aleksander Rimski-Korsakow, ponownie 1830–1831 – Matwiej Chrapowicki (Матвей Евграфович Храповицкий) 1831–1840 – Nikołaj Dolgorukow (Николай Андреевич Долгоруков) 1840–1850 – Fiodor Mirkowicz (Фёдор Яковлевич Миркович)