Retroakcja (retroaktywność) – cecha norm prawnych mających moc wsteczną (działanie prawa wstecz). W Polsce cechę tę wiąże się z paremią lex retro non agit.

Pojęcie działania prawa wstecz Kwestia obowiązywania prawa w czasie powstaje wtedy, gdy w społeczności wykształca się organ stanowiący normy prawne, który sam jest związany w swej działalności tymi normami. Dopóki prawo ma charakter deklaratoryjny – utrwalający ustalone zwyczaje – nie pojawia się problem retroaktywności, a w zasadzie szerszy problem: norm intertemporalnych.

Mówienie o wstecznej mocy obowiązującej jest tworzeniem pewnej fikcji. Skoro przepis prawa jest regułą wskazującą należny sposób postępowania i ma on być impulsem powodującym, że adresaci norm będą zachowywać się zgodnie z jego postanowieniami, automatycznie nasuwa się wniosek, że ustawodawca nie może dać impulsu do czegoś, co już miało miejsce w przeszłości. Możliwa jest jednak nowa ocena zdarzeń z przeszłości, czyli możliwe jest ustalenie reguły prawnej nakazującej wiązanie innych niż dotychczas skutków prawnych ze zdarzeniami z przeszłości.