Przypomina to metodę fermentacji szampana.
Piwo po rozlewie nie trafia od razu do sprzedaży, przechowywane jest jeszcze w klasztornych piwnicach przez kolejne 4–5 tygodni. Kolejną cechą charakterystyczną Orvala jest zastosowanie do refermentacji półdzikich drożdży Brettanomyces, które nadają piwu specyficznego cytrusowego, a zarazem skórzanego, zwierzęcego aromatu. Do charakterystycznego bukietu i wytrawnego posmaku przyczyniają się również trzy odmiany chmielu (bawarski Hallertau, słoweński Styrian Golding i alzacki Strisselspalt Alsacian), które dodawane są nie tylko podczas gotowania, lecz również na zimno, podczas leżakowania piwa.
Petit Orval, zwany też Orval Vert (Orval zielony), o zawartości alkoholu 3,5%, ma bursztynową barwę, a w smaku nuty cytrusów. Możliwy do kupienia jedynie na miejscu.
Browar warzy rocznie 65 tys. hl piwa. Jedynym miejscem na świecie, gdzie można dostać Orvala z beczki jest przyklasztorna gospoda. Jak wszystkie piwa trapistów, podawane są w specjalnych pokalach w kształcie tulipana.