Propagowanie równości Do zbudowania pomyślnej relacji terapeutycznej niezbędne jest ugruntowanie pozytywnej współzależności pomiędzy pielęgniarką/pielęgniarzem a pacjentem. Kreowanie wizerunku pacjenta, który uwłacza jego pozycji w otoczeniu klinicznym zaburza bowiem sojusz terapeutyczny. Podczas gdy pacjenci do wyzdrowienia potrzebują wsparcia pielęgniarskiego personelu psychiatrycznego, ta druga grupa potrzebuje swoich podopiecznych, aby móc rozwijać swoje umiejętności i wzbogacać doświadczenie. Pielęgniarski personel psychiatryczny ma przede wszystkim odgrywać rolę członka zespołu lub osoby ułatwiającej przebieg relacji, a nie rolę lidera. Wspierając w pacjentach poczucie kontroli i zaangażowania, pielęgniarki i pielęgniarze psychiatryczni wzmacniają także ich poczucie niezależności. Dążenie do samodzielnej kontroli określonych sytuacji nie powinno zatem leżeć w naturze personelu pielęgniarskiego. Interakcje oparte na równych zasadach budowane są wówczas, kiedy pielęgniarki i pielęgniarze psychiatryczni rozmawiają ze swoimi podopiecznymi w cztery oczy. Uczestnictwo w czynnościach, które nie stawiają danej osoby w pozycji dominującej wobec innych, takich jak omawianie podobnych zainteresowań czy wspólne jedzenie lunchu, zachowuje pożądany balans w relacji profesjonalista - pacjent.