Ważniejszym eksperymentem było wypróbowanie użycie trymerów na krawędzi spływu sterów wysokości, w późniejszym czasie rozwiązanie przetestowane na Monomailu stało się standardem w praktycznie wszystkich samolotach do końca II wojny światowej.
Pierwszy Monomail (numer fabryczny 1153, rejestracja cywilna NC-725W) rozbił się 27 maja 1935 w okolicach Glendo, na pokładzie znajdował się tylko pilot, powodem wypadku był najprawdopodobniej złe warunki pogodowe i niska widoczność. Drugi Monomail (numer fabryczny 1154, rejestracja cywilna NC-10225) rozbił się pod koniec 1935 w okolicach Pueblo.
Opis konstrukcji Boeing Monomail był jednosilnikowym dolnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej z podwoziem klasycznym. Zaprojektowany przez zespół młodych inżynierów pod kierownictwem Boba Minshalla, Monomail nazywany jest „pierwszym prawdziwie nowatorskim projektem Boeinga”. Kadłub samolotu miał przekrój okrągły i konstrukcję skorupową, także konstrukcja wolnonośnego skrzydła była całkowicie metalowa. Metalowa konstrukcja była w wielu miejscach spawana elektrycznie. Podwozie główne było wciągane w locie, koła składały się do skrzydła skąd częściowo wystawały, był to jeden z pierwszych amerykańskich samolotów z wciąganym podwoziem (po Dayton-Wright i R-3 Racer).