Leon Barański (ur. 18 marca 1895 w Chrzanowie, zm. 31 października 1982 w Menlo Park) – polski bankier.
Rodzina i młodość Syn Władysława (1858–1943) i Zofii z Zubrzyckich. Jego ojciec u końca kariery był hofratem Najwyższego Trybunału Sądowego i Kasacyjnego w Wiedniu, a po zakończeniu I wojny światowej – sędzią Sądu Najwyższego w Warszawie. Leon Barański przez osiem lat był uczniem Gimnazjum im. Św. Jacka w Krakowie. Maturę zdał w roku 1913 z wyróżnieniem i w tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wojna światowa skomplikowała przebieg studiów. Przez następne trzy lata Leon Barański studiował na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Wiedeńskiego, gdyż w roku akademickim 1914/15 zawieszono wykłady na świeckich wydziałach UJ, gdy do Krakowa zbliżały się wojska rosyjskie. Barański uzyskał absolutoria obu Uniwersytetów. W Wiedniu zdał także: Państwowy Egzamin Sądowy (1917), a potem Państwowy Egzamin Polityczny (1918). Okres studiów zamknął doktorat Uniwersytetu Wiedeńskiego w zakresie nauk prawniczych, uzyskany 8 listopada 1918 r.