Każdorazowy król kurkowy miał obowiązek opiekowania się skarbem brackim. Do skarbu tego należały klejnoty i herby, sztandar, dokumenty i gotówka, a przede wszystkim łańcuch króla kurkowego z kurem lub orłem. Do tradycji należało, że każdorazowy zwycięzca wieszał na łańcuchu swój klejnot (medal). W 1631 r. skarb zawierał około 40 klejnotów, na których grawerowano różnego rodzaju sentencje. Pierwszy sprawił go bractwu w 1505 r. starosta bydgoski Stanisław Kościelecki, na którym umieścił herb Kościeleckich – Ogończyk i własne inicjały. Większość znanych z inwentarza klejnotów pochodzi z darów mieszczan bydgoskich, m.in. Marcina Orłowity. Do czasów dzisiejszych przetrwał najcenniejszy zabytek, jakim jest srebrno-złoty orzeł z II połowy XVII w. (nagroda przechodnia królów kurkowych), przechowywany obecnie w Muzeum Okręgowym im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.