Za pomocą plam ochry malarz modeluje napięte mięśnie ramienia, torsu oraz głowę. Pociągnięcia pędzlem są szybkie i energiczne, podobnie jak zdecydowane i precyzyjne ruchy nakładające farbę szpachelką. Szerokie pociągnięcia pędzlem z dużą ilością farby są widoczne np. na głowie olbrzyma. Użycie poziomych płaszczyzn światła i cienia w dolnej kompozycji nadaje jej głębi. W przypadku olbrzyma, ten sam zabieg – lecz w pionie – podkreśla jego monumentalny rozmiar i nadaje mu autentyczność.
Źródłem inspiracji dla sylwetki olbrzyma mógł być Herakles Farnezyjski, rzeźba, którą Goya widział podczas pobytu w Rzymie, w latach 1769–1771. Malarz studiował dzieło z różnych perspektyw, jego rysunki znajdują się na kilku stronach szkicownika cuaderno italiano. W Madrycie miał także do dyspozycji ryciny wykonane na podstawie rzeźby, zwłaszcza autorstwa Hendricka Goltziusa (1558–1617), rozpowszechnione w Europie. Badania rentgenowskie obrazu wykazały, że Goya dokonał kilku zmian w kompozycji. Pierwotnie olbrzym stał przodem do widza, z lewym ramieniem opartym na biodrze, w postawie podobnej do Heraklesa Farnezyjskiego. Ta pozycja przypomina również Herkulesa Francisca de Zurbarána z Pałacu Buen Retiro w Madrycie. Ostateczna postura olbrzyma jest bardziej majestatyczna i tajemnicza.