Przeszedł cały szlak bojowy 1 Armii WP do Berlina na stanowiskach dowódcy artylerii 3 Dywizji Piechoty i 2 Dywizji Piechoty.
Po wojnie był dowódcą artylerii 2 DP w Kielcach, 11 Dywizji Piechoty w Żarach, organizował 14 Brygadę Artylerii Ciężkiej w Pstrążu, dowodził artylerią 11 Korpusu Piechoty w Wałczu i 9 Korpusu Piechoty w Lublinie.
W 1954 ukończył kurs doskonalenia oficerów w Akademii Sztabu Generalnego. W latach 1954–1956 był Komendantem Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia w Bartoszycach. Od 1957 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy artylerii Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W 1963 awansował na stopień generała brygady. W tym też roku został przeniesiony do rezerwy a później na emeryturę.
Życie prywatne Mieszkał w Bydgoszczy. Od 1940 był żonaty ze Stefanią Gajewską (1915-1984), uczestniczką bitwy pod Lenino w stopniu podporucznika. Małżeństwo miało syna TadeuszaJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A-H, Toruń 2010, s. 404.