Chociaż aplikacje Windows niezbyt często komunikują się bezpośrednio ze sprzętem, to był jedyny sposób, aby napisać sterowniki dla systemu Windows, i jest nadal wykorzystywany w rzeczywistych i standardowych trybach Windows 3.x. Pomimo faktu, że Windows przeszedł z pracy w trybie rzeczywistym na tryb chroniony, nadal można bezpośrednio odwoływać się do sprzętu i podpięć przerwań, ponieważ, gdy system Windows przeszedł na działanie w trybie chronionym, zachował model jednolitego poziomu uprawnień, który był używany w trybie rzeczywistym. Trwało to przez cały okres trwania Windows 9x. Windows/386 i nowsze zezwalały wielu aplikacjom DOS na równoczesne działanie. Dokonano tego poprzez wykonanie starszych aplikacji we własnych maszynach wirtualnych. Aby udostępniać dowolne zasoby fizyczne owym maszynom, Microsoft wprowadził dynamicznie ładowane sterowniki urządzeń wirtualnych. Sterowniki te rozwiązały kwestie konfliktów wykorzystania zasobów fizycznych, przechwytując wywołania sprzętu. Zamiast portu maszyny reprezentującego rzeczywiste urządzenie, stanowiłoby to „wirtualne” urządzenie, które mogłoby być zarządzane przez system operacyjny.