Zwyczaj międzynarodowy Praktyka () – wielostronna i długotrwała działalność państw oraz ich organów, a także organizacji międzynarodowych. Przekonanie o zgodności praktyki z prawem () – przekonanie organów działających w imieniu prawa, że dana reguła jest normą prawa międzynarodowego.
Podstawowe normy międzynarodowego prawa humanitarnego Ograniczenie prawa w doborze i stosowaniu metod oraz środków walki zbrojnej przez strony w konflikcie i członków sił zbrojnych. Zatem zabroniono stosowania takich środków walki zbrojnej, które powodują zbędne cierpienia lub nadmierne straty w środowisku naturalnym (broń chemiczna, broń biologiczna). Obowiązek odróżniania uczestników walki zbrojnej od ludności cywilnej przez strony konfliktu. Oznacza to, że ludność cywilna jak i poszczególne osoby cywilne nie powinny być przedmiotem ataków wojskowych. Ataki powinny być skierowane wyłącznie na cele wojskowe (wojna to stosunek między państwami, a nie między ich ludnością cywilną). Zakaz zabijania lub ranienia przeciwnika poddającego się lub wyłączonego z walki. Prawo do poszanowania niezależności fizycznej i moralnej osób wyłączonych z walki.