Herbata w Chinach darzona jest tak dużą estymą, że stanowi nawet kluczowy element tradycyjnych chińskich zaślubin.
Herbata pojawiła się w Mongolii pod koniec V wieku n.e., a w Tybecie w 620 n.e., w Tybecie bardzo szybko stała się podstawowym (obok kumysu) napojem, a w Mongolii upowszechniła się w XII wieku. Jednakże, w odróżnieniu od Chin i Japonii nie wykształcono tam tak rozbudowanych ceremonii picia herbaty, zaś sam proces przyrządzania i smak herbaty znacząco się różniły od chińskiego wzoru.
Podróż do Europy thumb|Rosjanie pijący herbatę zagryzaną cukrem (mal. N. Bogdanow-Bielski, 1913) Po raz pierwszy z herbatą zetknęli się, w pierwszej połowie XVI wieku, Rosjanie, w czasie podboju Syberii i kontaktów dyplomatycznych z Chinami. W Rosji, gdzie herbatę nazywa się czajem (ros. чай), tradycyjnie przygotowywano ją w samowarze, bez mleka, za to w postaci bardzo mocnego, intensywnego naparu. Gorący płyn pito drobnymi łykami wprost ze spodka, zagryzając kostką cukru.
Do Indii trafiła z Chin jako masala czaj (चाय). W Indiach czaj jest dostępny również u ulicznych sprzedawców zwanych ćajwala. Noszą oni czajniki z gorącą herbatą i podają ją w świeżo palonych glinianych kubkach, wyrzucanych zaraz po spożyciu. Z kupcami hinduskimi herbata trafiła do krajów arabskich.