Krzyż ten podczas kampanii hiszpańskiej, toczonej w latach 1808–1812 z udziałem trzech polskich pułków piechoty oraz pięciu pułków jazdy, ocalił kilku oficerów od śmierci z rąk ultrakatolickich gerylasów.
W Królestwie Kongresowym, w trakcie likwidacji Zakonu Bożogrobców, podjęto masową nagonkę i różne działania restrykcyjne wobec generała zakonu Tomasza Nowiny-Nowińskiego za to, że wydał ponoć zbyt dużo patentów na posiadanie Orderu Miechowskiego. Decyzją Sekretariatu Stanu z 4 sierpnia 1825 roku, wydaną w Petersburgu, zezwolono na korzystanie z przywileju nadawania tej odznaki jedynie do śmierci ostatniego generała zakonu (co nastąpiło 4 stycznia 1830 roku).
Opis oznaki Przed formalnym wprowadzeniem jako order, członkowie Zgromadzenia nosili przyszyty na lewym boku podwójny krzyż czerwony, obwiedziony złotym sznurkiem. W II połowie XVIII wieku zaczęto nosić krzyż metalowy emaliowany, zawieszany na szyi na łańcuchu lub na czarno-czerwonej albo czarno-fioletowej wstędze. Wkrótce wzór ten zmieniono na krzyż sześcioramienny w kształcie gwiazdy, emaliowany na pomarańczowo. Na awersie na białym tle umieszczono litery C.J. (oznaczające Crux Jerosolimitana, czyli Krzyż Jerozolimski), na rewersie natomiast godło Bożogrobców, czyli podwójny czerwony krzyż na czarnym tle.