Ruch celowo zachowywał atmosferę tajemniczości, jak później wyjaśniali działacze ruchu: „Tylko dzięki tajemniczości możemy być panami sytuacji i odnieść zwycięstwo nad wrogiem, który nie może się połapać, kto kim jest”. Istnienie partii ogłoszono dopiero w 1977 roku, a więc w drugim roku rządów junty Czerwonych KhmerówAdam W. Jelonek, Kambodża, Warszawa: Trio 2008, s. 113–114.. Partia przez cały okres działania miała charakter awangardowy, a jej struktury nie były liczne. W 1970 roku liczyła zaledwie 3 tysiące członków, a w 1975 około 14 tysięcy.

Uważający się za prawdziwych Khmerów, stronnicy Pol Pota popierali obcą tradycji kambodżańskiego komunizmu ideologię blisko związaną z rasizmem i szowinizmem, a wzór społeczeństwa, które chcieli zbudować, był daleki od programu klasycznego marksizmu czy modelu państw „realnego socjalizmu”.

Chroniąc się przed represjami władz, zwolennicy Pol Pota, jeszcze w 1963 roku założyli bazę w północno-wschodniej prowincji Ratanakiri, pozyskując tam sympatyków spośród mniejszości etnicznej Khmer Loeu (Khmerów Górskich)Monika Warneńska, Śladami Pol Pota, Warszawa: Świat Książki 1999, s. 106–108., zaś sam Pol Pot udał się na szkolenie do Chin.