Po zamordowaniu przywódcy RPK Tou Samoutha przez policję (lipiec 1962) i wcześniejszych rozłamach, kierownictwo partii w lutym 1963 roku przeszło w ręce ekstremistycznej „grupy paryskiej”. Chroniąc się przed represjami władz zwolennicy Pol Pota z „grupy paryskiej” założyli bazę w północno-wschodniej prowincji Ratanakiri, pozyskując tam sympatyków spośród mniejszości etnicznej Khmer Loeu (Khmerów Górskich)Monika Warneńska, Śladami pol Pota, Warszawa : Świat Książki 1999, s. 106-108, zaś sam Pol Pot udał się na szkolenie do Chin. We wrześniu 1966 roku ugrupowanie zmienia nazwę na Komunistyczna Partia KambodżyAdam W. Jelonek, Kambodża, Warszawa: Trio 2008, s. 113–114. Na czele partii stanęła ściśle tajna Angkar Loeu (Najwyższa Organizacja)Wiesław Górnicki, Bambusowa klepsydra, Warszawa: PIW 1980 s. 216–217, w skład której wchodzili m.in. Pol Pot, Ieng Sary, Vorn Vet, Son Sen, Yun Yat, Touch Phoeun, Thiounn Thioeun, Ieng Thirith.