Od 1936 w Warszawie, rozpoczął pracę w „Dzienniku Popularnym”, współpracował z Głównym Zarządem Związku Małorolnych i Robotników Rolnych, często prowadził prace w terenie. Politycznie zaangażowany od 1930 r. najpierw w konspiracyjnych Kołach Młodzieży Demokratycznej, potem w Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych (OMTUR) w Lublinie.
W związku z działalnością polityczną w Lublinie i Tarnowie, w lutym 1938 aresztowany i osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej. Po wybuchu II wojny światowej wyszedł z więzienia, następnie udał do Lwowa. Tam rozpoczął pracę jako inspektor, później zastępca naczelnika Miejskiego Wydziału Opieki Społecznej. Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej ukrywał się we wsi Stare Sioło k. Lwowa. W lutym 1942 wyjechał do Warszawy, tam zatrudnił się w Spółdzielni Spożywców „Zjednoczenie” oraz rozpoczął działalność konspiracyjną w Gwardii Ludowej później Armii Ludowej. W latach 1942–1943 w PPR. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, w stopniu porucznika ps. Dąbek. Był członkiem dowództwa warszawskiej AL Czerniaków-Śródmieście oraz pełnił funkcję oficera operacyjnego w sztabie AK„Dziennik Bałtycki” nr 16 (233), R.II, 17 stycznia 1946 Ś.p. Michał Szyszko. Wicemin. Roln. i Reform Rolnych, s. 1.. Po powstaniu znalazł się w obozie w Pruszkowie, skąd zbiegł na Podhale. Tam w oddziale AL im.