Życiorys Młodość. Służba w armii Imperium Rosyjskiego Pochodził ze średniozamożnej rodziny mieszczańskiej. Był najmłodszym synem Ilji Fedorowicza i Marii Iwanowny JegorowówWilliam J. Spahr, Generałowie Stalina, Warszawa 2001, s. 53. W 1901, po ukończeniu sześciu klas gimnazjum klasycznego w Samarze, wstąpił do wojska jako ochotnik. Ukończył Kazańską Szkołę Junkrów w 1905 r., po której został skierowany na Zakaukazie, gdzie razem ze swoją jednostką brał udział w tłumieniu wystąpień rewolucyjnych w Tyflisie, Baku oraz Gori. Za swój udział w pacyfikacji protestów 1905 r. otrzymał order Świętego Stanisława III klasy. Ten element swojej biografii Jegorow starannie ukrywał w życiorysach, jakie sporządzał następnie jako członek partii, fałszował również datę urodzenia. Bolszewiccy przywódcy, łącznie ze Stalinem, doskonale jednak o tych faktach wiedzieli.
Uczestnik I wojny światowej. W czasie wojny walczył jako dowódca kompanii i batalionu 132 Benderskiego pułku piechoty w stopniu podpułkownika. Trzykrotnie był kontuzjowany, dwukrotnie – ciężko ranny. Został odznaczony Honorową Bronią Świętego Jerzego.