Nieustające zewnętrzne zagrożenie (głównie za sprawą najazdów tatarskich i tureckich) sprawia, że w latach 30. XVII wieku ukończono długie na 1,5 kilometra wały miejskie, z pięcioma bramami wjazdowymi, siedmioma bastejami, szeroką na 15 metrów fosą, mostkami i drewnianą, masywną palisadą. Sama budowa trwała blisko 20 lat i odbyła się wysiłkiem sokołowskich mieszczan.
Za bramami wjazdowymi: Lubelską, Łańcucką, Leżajską, Rzeszowską i Krakowską szybko rozbudowują się kolejne miejskie przedmieścia nazwane od sąsiadujących z nimi bram.
Miasto rozwijało się szybko, uzyskując status prężnego ośrodka rzemieślniczego, którego wyroby szewskie, stolarskie, garncarskie, tkackie i kowalskie słynęły w szerokiej okolicy. W roku 1641 wydany zostaje ponadto dekret powołujący do życia w Sokołowie cech wspólny obejmujący bednarzy, stolarzy, kołodziejów i garncarzy.
W roku 1657 Sokołów po raz kolejny zostaje zniszczony, tym razem za sprawą węgierskich wojsk pod wodzą księcia Siedmiogrodu, Jerzego II Rakoczego. Miasto zostaje wtedy spalone, a wraz z nim miejscowy kościół.