resztę zaś zdrojów do użytku kąpielnego obrócono. (...) Dostatek pomieszkań dla gości, potrzebę prześcigający, w licznych domach i willach, będących własnością węgierskiéj arystokracyi, tworzących 3 główne ulice w samym zakładzie, dochodzących do ogólnego placu czyli do głównéj promenady. Jego urządzenia balneotechniczne przestarzałe i zaniedbane.
W lipcu 1895 r. przez 3 tygodnie przebywała tu Elżbieta Bawarska, żona cesarza Franciszka Józefa. Była bardzo zadowolona z pobytu i kuracji: z wdzięczności ofiarowała miejscowemu proboszczowi pierścień, który do dziś eksponowany jest w ratuszu. Jej pobyt upamiętnia postawiony w 1903 roku (5 lat po śmierci Elżbiety) brązowy pomnik cesarzowej, znajdujący się przed domem leczniczym "Alžbeta".
W 1913 roku w uzdrowisku było około 1600 pokojów gościnnych, kompletne wyposażenie lecznicze, bogata oferta kulturalna, pijalnie wód, korty tenisowe i punkt informacyjny w Budapeszcie. Wybuch I wojny światowej w środku sezonu, spowodował panikę wśród gościː w ciągu czterech dni uzdrowisko opustoszało. W czasie wojny, na terenie uzdrowiska stacjonowało wojsko austriacko-węgierskie i dopiero w 1929 dr. Mikołaj Atlasz wprowadził ofertę inhalacji, a w 1930 roku duża spółka podpisała z miastem umowę najmu na 30 lat, co zaowocowało m.in.