Partyzanci mieli swoje bazy szkoleniowe na terenie Pakistanu, skąd często przeprowadzali brawurowe ataki na oddziały wroga. Pomoc była przekazywana za pośrednictwem pakistańskiego wywiadu Inter-Services Intelligence. Po roku 1985Rodric Braithwaite; Afgańcy, Ostatnia wojna imperium; Kraków 2012. doszło do ukształtowania się siedmiu głównych stronnictw polityczno-militarnych (ogólna liczba ugrupowań mudżahedinów w czasie tej wojny sięgała 50). Wszystkie bazowały doktrynalnie na islamie, z czego trzy były tradycjonalistyczne i monarchistyczne, a cztery fundamentalistyczne i republikańskie. W 1985 roku tych siedem ugrupowań powołało w Peszawarze koalicję pod nazwą Islamski Sojusz Mudżahedinów Afgańskich („Sojusz Siedmiu”).
+ Sojusz SiedmiuTabela z: A. Kowalczyk, Afganistan 79–89, Warszawa 1994. Nazwa ugrupowania Przywódcy Liczebność w tys. Partia islamska (frakcja Hekmatijara) Gulbuddin Hekmatjar 35 Partia islamska (frakcja Chalisa) Junis Chalis 10 Dżamiat-i Islami Burhanuddin Rabbani 20 Ittehad-i Islami Baraj Azadi-je Afghanistan Abdul Rasul Sayyaf 15 Mehaz-i Melli-je Islami Sayed Ishaq Gailani 20 Dżebhe-i Melli-je Nejat Sibghatullah Mojaddedi 35 Harakat-i Inqilab-i Islami Muhamed Nabi MuhamediRafiullah MoezanNasrullah Mansur 35