W marcu 1919 został internowany przez Ukraińców, gdzie zachorował na tyfus.
1 stycznia 1920 wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do oddziału sztabowego szkoły podchorążych wojsk taborowych, a następnie awansowano go na stopień podporucznika. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 16. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W 1923 służył w Komendzie Uzupełnień Koni Nr 29 w Jarosławiu, pozostając na ewidencji 1 dywizjonu taborów w Warszawie. 31 marca 1924 awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 11. lokatą w korpusie oficerów taborowych. W tym samym roku został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i przydzielony do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu. 2 grudnia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 92. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został wyznaczony w 3 pp Leg. na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1934 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w kwietniu 1935 przesunięty ponownie na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu tego roku został przeniesiony z 3 pp Leg. do PKU Kołomyja I na stanowisko komendanta. W 1939 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta Rejonu Uzupełnień Jarosław.