Po powrocie do Warszawy według jego projektów prowadzono prace w takich obiektach jak m.in.: dwór oraz oficyny w Błędowie (1802-08), przebudowa i dekoracje wnętrz pałacu Walickich w Małej Wsi (1802-08), przebudowa wnętrz pałacu Branickich na Miodowej dla Niemojewskich z budową oficyn od Podwala (1804-1805), pałac w Pęcicach dla Pawła Sapiehy wraz ze stodołą, spichlerzem i karczmą (1808-1809), odbudowa pałacu Morsztynów na Miodowej dla Feliksa Potockiego po spaleniu podczas insurekcji kościuszkowskiej i budowa nowych oficyn od Podwala (1808-1810), przebudowa pałacu Szaniawskich, przebudowa Pałacu Błękitnego w Warszawie w latach 1812-1815, uznawana za jego najważniejsze dzieło. Według Jarosława Zielińskiego, "do sztandarowych jego dzieł należy pałac Zamoyskich przy ulicy Senatorskiej 37, który po przebudowie w latach 1814-1815 otrzymał wygląd bliższy architekturze XX wieku niż epoce klasycyzmu, mając bezporządkowe elewacje o zredukowanym do minimum wystroju". brama na dziedziniec Pałacu Tyszkiewiczów w Warszawie w formach neorenesansowych (1822)