Pawło Bazylewski, ukr. Павло Базилевський (ur. we wsi Zatyszszia w guberni chersońskiej, zm. 15 listopada 1981 w Londynie) – rosyjski, a następnie ukraiński wojskowy (generał-chorąży), oficer Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie 2 Korpusu Polskiego podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz ukraiński.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Jastrzębiec. Ukończył szkołę w Łubnach, zaś w 1916 r. szkołę piechoty w Czuhujiwiu. Służył jako praporszczik w 216 Zapasowym Batalionie Piechoty, w składzie którego trafił na front I wojny światowej. Doszedł do stopnia sztabskapitana. Zaangażował się w działalność ukraińskiego ruchu narodowego. W maju 1917 r. brał udział w I Wszechukraińskim Zjeździe Wojskowym w Kijowie. Pod koniec 1917 r. wstąpił do 1 Ukraińskiego Pułku Kozackiego im. B. Chmielnickiego. Od pocz. 1918 r. był starsziną sotni konnej 1 Pułku Zaporoskiego Dywizji Zaporoskiej. W kwietniu tego roku przeszedł do 2 Kurenia Pułku. Od maja dowodził 1 Sotnią, od września 3 Sotnią, zaś od grudnia 11 Sotnią 4 Pułku Zaporoskiego im. B. Chmielnickiego. Od pocz. stycznia 1919 r. był dowódcą 3 Kurenia Pułku. W poł. marca tego roku został ranny podczas walk z wojskami bolszewickimi. Od września tego roku znajdował się w rezerwie Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej.