Stanisław Marczak-Oborski, ps. „Dziennikarz” (ur. 26 grudnia 1921 w Dzikowie, zm. 11 sierpnia 1987 w Warszawie) – polski poeta, teatrolog, dziennikarz, krytyk literacki i tłumacz, badacz dramatu i teatru dwudziestolecia oraz powojennego życia teatralnego w Polsce; dokumentalista.
Życiorys Urodził się 26 grudnia 1921 w Dzikowie k. Tarnobrzega w rodzinie historyka i bibliotekarza Michała Marczaka (1886–1945) i Marii z domu Oleś. Miał starszą siostrę Halinę (ps. „Natalia”) Bojarską-Wieczorkiewicz (1919–1983). W 1934 rodzina zamieszkała w Warszawie. Do wybuchu II wojny światowej uczył się w I Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1940). Student tajnego Uniwersytetu Warszawskiego (1940–1944), dyplom magisterski uzyskał w 1956; doktor nauk humanistycznych 1966, doktor habilitowany 1982.
Uczestnik kampanii wrześniowej. Podczas okupacji działacz podziemnego ruchu kulturalnego, kierownik tajnych teatrzyków studenckich w Warszawie, od 1942 kierował konspiracyjnym Studenckim Teatrem Eksperymentalnym, w latach 1942–1944 uczęszczał na kursy księgarskie organizowane przez firmę Gebethner i Wolff, od stycznia 1944 redagował konspiracyjny miesięcznik literacki „Droga”. Uczestniczył w powstaniu warszawskim;