Proza Kulika jest mocno osadzona w rzeczywistości, jeśli ją karykaturyzuje, to by pokazać jej prawdziwe, zdeformowane, wykoślawione przez komunizm, a potem postkomunizm, oblicze. Autor unika piętrowych eksperymentów formalnych obliczonych na zaskoczenie czytelnika. To cezura oddzielająca jego utwory od francuskiej „nowej powieści” często bazującej na strukturach malarskich (te próby także Kulikowi nie są obce), czy matematycznych. Nowoczesna, rozwichrzona, nasycona monologami wewnętrznymi (czasem piętrowymi!), na pozór chaotyczna forma powieści jest świadectwem czasu, w którym powstała. Po hekatombie dwóch wojen światowych, próbach zagłady całych narodów, po najeździe Bolszewików w 1920 roku na Polskę, po blisko półwiecznym, totalitarnym walcu maglującym środkową Europę, nie da się tej rzeczywistości opisać językiem dziewiętnastowiecznej prozy – powiada pisarz. Taka postawa obraca się przeciw twórcy: drapieżna, bezkompromisowa, pisana bez autocenzura Gra nie mogła ukazać się podczas „wojny polsko-jaruzelskiej” w wydawnictwach drugiego obiegu ze względu na trudności formalne – dla statystycznego czytelnika była nieczytelna. Z powodu cenzury nie mogła też wyjść w oficjalnym obiegu.