Pewnego wieczoru pijana Jacqueline wchodzi do pokoju, gdzie wciąż jeszcze jest kilkoro wycieczkowiczów i zaczyna w ich obecności wymyślać Simonowi. W końcu, doprowadzona do furii, sięga po mały pistolet i strzela do mężczyzny, trafiając go w nogę. Wydarzenie powoduje ogólną panikę, Doyle prosi jednak obecnych, by nie niepokoili jego żony wieścią o wypadku, a rozhisteryzowaną Jacqueline zabrali w bezpieczne miejsce. Sam oddaje się pod opiekę doktora Bessnera.
Rankiem wycieczkowiczów czeka kolejna, znacznie gorsza niespodzianka – Linnet Doyle zostaje znaleziona w swojej kajucie z przestrzeloną głową. Zaraz po wykryciu zbrodni, nękany wyrzutami sumienia Poirot postanawia odnaleźć sprawcę. Pierwsze podejrzenia padają na Jacqueline de Bellefort – zwłaszcza że nad łóżkiem denatki ktoś wypisał jej własną krwią wielką literę „J”. Okazuje się jednak, że dziewczyna nie mogła popełnić zbrodni, bo w tym właśnie czasie wywołała ową przykrą w skutkach awanturę z Doyle’em, a zaraz potem, roztrzęsiona, spędziła resztę nocy w swojej kajucie pod opieką panny Bowers.